غلامحسین فراهانی

 

آقا غلامحسین فرزند محمد رضا و برادر زاده آقا علی اکبر فراهانی است که شاگرد عموی خود بوده و پس از وی هنرمندی بزرگ به شمار آمده است. او در دربار ناصری مورد توجه و علاقه شاه و مسئول نقاره‌خانه سلطنتی بود…

agha gholam hosein

آقا غلامحسین فرزند محمد رضا و برادر زاده آقا علی اکبر فراهانی است که شاگرد عموی خود بوده و پس از وی هنرمندی بزرگ به شمار آمده است. او در دربار ناصری مورد توجه و علاقه شاه و مسئول نقاره‌خانه سلطنتی بود.
«اعتماد‌السلطنه» در یادداشت‌های خود نوشته است: «در غیاب من آقا غلامحسین تار زن احضار شده بود که تار بزند.
«دوستعلی معیری» هم آورده است:« یکی از نوازندگان (آقا غلامحسین تار زن) در فن خود از اساتید دهر و از دست پروردگان آقا علی اکبر معروف بود».
آقا غلامحسین بعد از آقا علی اکبر زبردست‌ترین نوازنده تار بوده است، چنانکه می‌گویند به قدری مضرابش تند و ریز و سریع و مرتب و متوالی بوده که از دور صدای آرشه کمانچه را می‌داده است.
آقا غلامحسین شاگردان خوبی تربیت کرده از جمله میرزا عبدالله و آقا حسینقلی که عموزاده‌های او بوده و هر دو مقام استادی یافته‌اند.
آقا غلامحسین بعد از فوت آقا علی ‌اکبر زوجه او را به عقد ازدواج خود درآورد و نسبت به فرزندان او سمت پدری هم پیدا کرد.
میرزا غلامحسین که پسر عمومی میرزا عبدالله و میرزا حسینقلی است و در واقع معلم این دو بوده است فرزندی داشته به نام غلامرضا که از شرکت در مجالس خودداری می‌کرده و فقط برای خودش می‌نواخته است. عبدالله دوامی برای آقا لطفی تعریف کرده است که فوق‌العاده گوشه‌گیر بود و از مایملک پدری زندگی می‌کرد و در حدود ۵۰ سالگی در اثر بیماری فوت می‌کند، صدای تارش عجیب شبیه پدر بود.
دومینیکو سفیر فرانسه در ایران یک روز از کنار در اتاق میرزا حسینقلی رد می‌شود و می‌گوید که شما  سرعت دست راست شما خیلی خوب است، میرزا حسینقلی گفت که اگر ساز آقا غلامحسین را شنیده بودید این را نمی‌گفتید.
پسر آقا غلامحسین مثل پدر می‌نواخت و بسیار گوشه‌گیر بود. عبدالله دوامی هم در باره او گفته است«میرزا حسینقلی گاهی به منزلش می‌رفت و می‌گفت که به یاد پدر قدری ساز بزن، تار زدن پسر همانند پدر بود. بسیار شوریده حال بود و در انزوا زندگی می‌کرد».

منبع: همشهری اراک
موسیقی ایران را درشبکه های اجتماعی دنبال کنید :